„Idzie trup – A”

I.

29 dzień maja, środa

Próba generalna. W roli głównej – nerwy. Nerwy rozdrażnione, nerwy nadszarpnięte, nerwy napięte do granic wytrzymałości własnej i cudzej. Nerwowa atmosfera, nerwowość gestów, nerwowością podszyta wymiana zdań.

Mamy tytuł: „Idzie trup -A”. Graficzny motyw, czyli wyróżnienie samogłoski A w każdym wyrazie na plakacie – zaproszeniu, ma imitować pochód, przesuwanie się, sztafetę. Słowem: ruch. Bo też ruch, dynamika, motywy chodzenia, przechodzenia, przejścia, spacerowania, są rusztowaniem, stelażem wydarzenia teatralnego, które 5 czerwca (czyli zaledwie tydzień później)  ma się stawać na oczach widowni. In statu nascendi.  Bez uprzedniego scenariusza, bez precyzyjnie skreślonej listy dialogowej, bez wymyślonych wcześniej postaci, w które wcielają się aktorzy.

Nerwy, nerwy, nerwy.

 

II.

30 dzień maja, czwartek

Krótka narada trupy. Analiza tego, co jest. Na czym nam zależy? Do czego zmierzamy? Czego chcemy uniknąć? W czym tkwi problem? Proponowane rozwiązania?  Plan działania na najbliższe 5 dni?

I …  ruszyło. I idzie. Idzie trup -A.

 

III.

5 dzień czerwca, środa

 

„Idzie trup -A”.

Sytuacja artystyczna. Wydarzenie artystyczne. IMPROWIZACJA. Interdyscyplinarność wydarzenia artystycznego: przeplatające się doświadczenia z obszaru teatru, tańca, muzyki, kabaretu. Sytuacja artystyczna bez określonego czasu trwania.  Spontaniczność sytuacji i reakcji. Działanie artystyczne. IMPROWIZACJA. Konfrontacja artystów z publicznością. IMPROWIZACJA. Artykulacja  idei w ruchu. Ciało potraktowane jako „wizualna forma (…) intencji”. IMPROWIZACJA. Rekwizyty? Dają chwilowe zajęcie aktorom. Nie są najistotniejsze. Bo widz ma skupić uwagę na aktorach. IMPROWIZACJA. Sztuka żywa,  sztuka akcji. Sztuka efemeryczna.

 

IV.

5 dzień czerwca, środa

 

Podziękowania.

Praca metodą Kantorowską? Powtarzalność nie neguje żywiołu improwizacji. To wielka przygoda dla samych aktorów. To podróż inicjacyjna, dająca wgląd w siebie. Teatr, do którego przywykliśmy, wyprowadza nas z naszej rzeczywistości w stronę świata sztuki rozumianej jako określona rola, udawanie, sztuczność. Teatr Kantorowski przeciwnie. Bezpardonowo, czasem brutalnie zdziera z nas nasze kostiumy, de – maskuje. Prowadzi od społecznie i kulturowo uznawanego udawania w stronę naszej osobistej autentyczności. Prawdziwe wyzwanie dla każdego artysty – przestać odgrywać wymyśloną wersję siebie. Odkryć siebie, pozostać sobą i ze sobą.

 

Bogdanie, Justyno, Basiu – dziękujemy. Wprowadziliście nas w tę przygodę.

 

Dziękujemy Cricotece – magia tego miejsca uwalnia z udawania.

 

V.

5 dzień czerwca, środa

 

Napisy końcowe:

A – ktorzy:

Zosia Żółtko

Hanka Jackowska

Magda Suszyna

Werka Woźniak

Kacper Dziubras

Rafał Mystek

Kuba Słania

Wika Staniewska

Julka Wilk

Ula Pado

Patrycja Dorczak

Agnieszka Foryś

Michał Zakrzewski

Bogdan Renczyński

Justyna Droń

Mariusz Gąsior

Mariusz Potępa

 

Agnieszka Foryś

 

Ps. „Idzie trup -A” to oparte na improwizacji i przygotowywane wg metody Kantora wydarzenie artystyczne, w którym udział wzięło 11 osób z Klasy 2A. Wydarzenie to jest częścią trzyletniego autorskiego „Projektu Wyspiański”, prowadzonego dla Klasy 2A przez Agnieszkę Foryś i Michała Zakrzewskiego.

zdjęcia:

Fot. Dawid Ścigalski, dzięki uprzejmości Cricoteki